GLANSLOOS

78 jaar is hij. Een charmante man met een duidelijke mening. Met een grote belangstelling voor literatuur en muziek. En een beetje eigenwijs en koppig, zoals hij zelf zegt.

Na ruim 50 jaar samen te zijn geweest met de liefde van zijn leven, is zij overleden na een naar en lang ziekbed. Hij staat er alleen voor. Ondanks de kinderen en de kleinkinderen. En alleen voelt hij zich. Eenzaam zelfs.

Regelmatig verzucht hij dat het voor hem niet meer hoeft. De glans is van zijn leven af. Wat zou hij graag achter haar aan gaan. Het hoeft niet meer. Met zijn huisarts heeft hij al een en ander besproken maar die vindt hem nog te goed. Hij is verder ook kerngezond. Maar zo vreselijk verdrietig. De hele dag denkt hij aan haar en moet hij vreselijk huilen. Dat is toch geen leven meer.

Hij had eigenlijk alleen haar, ze hadden genoeg aan elkaar. Vrienden heeft hij niet. Nog een beetje familie ver weg. Kinderen wel dichtbij maar die vinden dat hij zijn leven nou maar weer eens op moet pakken. Hij kan toch niet blijven huilen...

Het vaak en veel erover praten helpt hem. Er is verder niemand aan wie hij zijn verhaal kwijt kan. Er wordt naar hem geluisterd en dat doet hem goed. Daarnaast schrijft de huisarts hem een "pijnstiller voor zijn ziel" voor. Ook dat helpt, hij wordt er rustiger van. Huilt minder. Maar is nog steeds heel verdrietig.

Tot hij beseft dat hij wel door zal moeten. En er dan ook maar beter wat van kan maken. Vanaf dat moment gaat hij er weer op uit. Met de kleinkinderen, of met die ene kennis. Soms ook alleen, hoe moeilijk dat ook is. Hij begint zijn leven weer op te pakken. Ook al is het voor hem nog steeds glansloos, het voelt niet meer kansloos!

Verwarring

Wat fijn voor je! Je bent beter verklaard! Nu is alles achter de rug! Kun je het allemaal achter je laten!

Waarom voelt dat dan niet zo? Ze is een vrouw, net geopereerd aan borstkanker. Een borstbesparende operatie. Een prachtige vrouw. Maar zo verdrietig. Ze zou toch blij moeten zijn? Alles is toch goed gegaan? Waarom voelt ze zich dan zo down en futloos? Ze vraagt mijn hulp.

In de gesprekken met haar kan ik haar duidelijk maken dat haar gevoel heel normaal is. Toen zij de diagnose borstkanker kreeg, ging zij op overlevingsstand. Er kwam een enorme vechtlust in haar omhoog. En ze is die medische mallemolen ingestapt en heeft het allemaal volbracht. Dat gekkenhuis waar ze in terecht kwam heeft ze doorstaan. Al die onderzoeken, afspraken, chemo's, bestralingen. Ze ging ervoor.

Dus haar emoties, haar angsten, haar bezorgdheid en haar verdriet heeft ze in die hectische periode geparkeerd. Omdat ze overeind moest blijven. Omdat ze geen tijd had voor al te grote emoties. Ze moest door.

En nu staat haar rollercoaster aan een station en is er ineens wel plaats en tijd voor emoties. Juist als iedereen denkt dat het weer goed met je gaat, gaat het juist even niet zo goed. En dat is verwarrend. En waar kun je dat uiten? Niemand die je snapt. Het is nu toch juist goed? Je kunt nu toch weer verder?

Door haar emoties er te laten zijn, zich te laten uiten en te kunnen vertellen dat haar reactie heel normaal is, krabbelt ze langzaam uit dat zwarte gat.

En dan is ineens het moment daar dat ze intens blij is. Ze is er nog en het gaat goed met haar. Leve het leven!

Onderliggend verdriet

Ze is 12 jaar. Een stil, verlegen, schuchter meisje. En stikverdrietig. Om de dood van haar 3-jarig neefje aan kanker. Haar moeder roept mijn hulp in.
Bij onze kennismaking is er meteen een klik tussen haar en mij. Dat is fijn want ik ben niet de eerste hulpverlener die ingeschakeld wordt. Maar met de anderen was er geen klik.
Natuurlijk is ze erg verdrietig om zijn dood is. Het klopt ook niet. Dood hoort bij oude mensen. En niet bij jonge kinderen. Ze houdt alleen niet zo van praten. Op mijn vragen krijg ik korte antwoorden. Of vaak een: weet ik niet. Zo komen we niet echt verder.
Ze houdt wel erg van tekenen. Dat doet ze graag. Op mijn vraag of ze haar verdriet dan wil tekenen, gaat ze vlijtig aan de slag. Ze levert een tekening af die tot in detail haar verhaal vertelt. Aan de hand van de tekening kan ze wel praten.
Zo beginnen we elke keer, op haar zolder slaapkamertje, met een tekening over wat haar bezighoudt. Het begint op te vallen dat vader en moeder er ook altijd op staan, maar ver uit elkaar. Dat klopt, want ze zijn gescheiden. En het blijkt dat daar haar grootste verdriet zit. De scheiding en de ruzie van haar ouders. In haar ideaal tekening is dat een harmonieus plaatje. De werkelijkheid is helaas anders.
Voor mij was het werken met tekeningen nieuw. Van haar heb ik geleerd dat ook op deze creatieve manier een verhaal verteld kan worden. En zo bleek dat haar verdriet ergens anders om ging dan wat aanvankelijk gedacht werd.
En kon er gewerkt worden met haar diepe verdriet.